Kim jestem?
Mam na imię Anna, ale w Polsce wszyscy mówią na mnie Ania: większość imion ma dwie wersje, a „Anna" brzmi bardzo formalnie po polsku. Urodziłam się w 1997 roku w Warszawie, stolicy Polski, ale obecnie mieszkam we Francji.
Studiowałam lingwistykę z językiem francuskim i szwedzkim na Uniwersytecie Warszawskim. Po studiach szybko zdałam sobie sprawę, że chcę być nauczycielką. Choć kiedyś myślałam, że po studiach na pewno spróbuję czegoś innego, po niecałym roku pracy w korporacji wiedziałam, że to nie dla mnie.
Zaczynałam jako nauczycielka francuskiego, ale to też nie było dokładnie to, co chciałam robić. Uwielbiałam poznawać nowych ludzi i dzielić się wiedzą, ale frustrowało mnie to, że musiałam wszystko konsultować z Francuzami. Nigdy nie byłam niczego pewna. Aż w końcu dotarło do mnie, że to, co naprawdę chcę robić, to uczyć własnego języka. Przez długi czas uczyłam się sama innych języków za pomocą YouTube’a i widziałam, jak Francuzi, Włosi czy Anglicy uczą swoich języków. Na początku żałowałam, że mój język nie jest jednym z tych popularnych. Tak jak inni Polacy myślałam, że „przecież i tak nikt nie interesuje się polskim". Ale szybko zmieniłam zdanie, gdy dowiedziałem się, że dziesiątki tysięcy ludzi na całym świecie uczy się polskiego.
Wtedy zdałam sobie sprawę, że nauczanie języka polskiego łączy wszystkie moje pasje. Od dziecka uwielbiałam historię i wszystkie przedmioty humanistyczne. W liceum zdobyłam nawet tytuł finalistki Olimpiady Filozoficznej. Dzięki tej pracy mogłem dzielić się historią i kulturą Polski poprzez filmy i podcasty. Uwielbiam też języki, obce kultury i podróże, a każda lekcja z obcokrajowcem była dla mnie jak mini podróż do innego kraju. Uczyłam innych, pokazywałam im Polskę, a jednocześnie sama uczyłam się tak wiele o świecie i innych językach.
Uwielbiam uczyć się sama języków. Dziś, poza polskim, posługuję się ośmioma innymi językami. Znam angielski, francuski, szwedzki, włoski, portugalski w wersji brazylijskiej, hiszpański, niemiecki i rosyjski. Ale nie zawsze tak było. Do dziś pamiętam, jak w szkole napisałam wypracowanie o byciu poliglotą, w którym stwierdziłam, że to zupełnie nie dla mnie…
Dlatego naprawdę wierzę, że każdy, niezależnie od wieku i umiejętności, jest w stanie nauczyć się języka obcego.
Twoja zawartość trafia tutaj
Kim jestem?
Mam na imię Anna, ale w Polsce wszyscy mówią na mnie Ania: większość imion ma dwie wersje, a „Anna" brzmi bardzo formalnie po polsku. Urodziłam się w 1997 roku w Warszawie, stolicy Polski, ale obecnie mieszkam we Francji.
Studiowałam lingwistykę z językiem francuskim i szwedzkim na Uniwersytecie Warszawskim. Po studiach szybko zdałam sobie sprawę, że chcę być nauczycielką. Choć kiedyś myślałam, że po studiach na pewno spróbuję czegoś innego, po niecałym roku pracy w korporacji wiedziałam, że to nie dla mnie.
Zaczynałam jako nauczycielka francuskiego, ale to też nie było dokładnie to, co chciałam robić. Uwielbiałam poznawać nowych ludzi i dzielić się wiedzą, ale frustrowało mnie to, że musiałam wszystko konsultować z Francuzami. Nigdy nie byłam niczego pewna. Aż w końcu dotarło do mnie, że to, co naprawdę chcę robić, to uczyć własnego języka. Przez długi czas uczyłam się sama innych języków za pomocą YouTube’a i widziałam, jak Francuzi, Włosi czy Anglicy uczą swoich języków. Na początku żałowałam, że mój język nie jest jednym z tych popularnych. Tak jak inni Polacy myślałam, że „przecież i tak nikt nie interesuje się polskim". Ale szybko zmieniłam zdanie, gdy dowiedziałem się, że dziesiątki tysięcy ludzi na całym świecie uczy się polskiego.
Wtedy zdałam sobie sprawę, że nauczanie języka polskiego łączy wszystkie moje pasje. Od dziecka uwielbiałam historię i wszystkie przedmioty humanistyczne. W liceum zdobyłam nawet tytuł finalistki Olimpiady Filozoficznej. Dzięki tej pracy mogłem dzielić się historią i kulturą Polski poprzez filmy i podcasty. Uwielbiam też języki, obce kultury i podróże, a każda lekcja z obcokrajowcem była dla mnie jak mini podróż do innego kraju. Uczyłam innych, pokazywałam im Polskę, a jednocześnie sama uczyłam się tak wiele o świecie i innych językach.
Uwielbiam uczyć się sama języków. Dziś, poza polskim, posługuję się ośmioma innymi językami. Znam angielski, francuski, szwedzki, włoski, portugalski w wersji brazylijskiej, hiszpański, niemiecki i rosyjski. Ale nie zawsze tak było. Do dziś pamiętam, jak w szkole napisałam wypracowanie o byciu poliglotą, w którym stwierdziłam, że to zupełnie nie dla mnie…
Dlatego naprawdę wierzę, że każdy, niezależnie od wieku i umiejętności, jest w stanie nauczyć się języka obcego.
Moja historia
2021
Lipiec
Uczyłam już na studiach, ale moja podróż jako nauczyciela rozpoczęła się w 2021 roku, kiedy ukończyłam Wydział Lingwistyki Stosowanej na Uniwersytecie Warszawskim.
Trwała właśnie pandemia Covid-19, więc musiałam obronić pracę magisterską online. Dla większości z nas był to trudny czas, ale ja nie mogę narzekać. Chociaż pandemia przerwała moją wymianę Erasmus w Paryżu po zaledwie dwóch miesiącach, spędzenie roku w domu i studiowanie zdalnie pozwoliło mi skupić się na innych rzeczach. Poza magisterką na lingwistyce, ukończyłam też studia podyplomowe w zakresie nauczania języka polskiego jako obcego. A po zajęciach miałam nawet czas na pracę zdalną w korporacji!
Podczas studiów uczyłam francuskiego, ale czułam, że chcę spróbować czegoś innego. Dlatego podjęłam pracę w dziale obsługi klienta w szwajcarskiej firmie. I chociaż uwielbiam mówić w językach obcych, praca w korporacji była zupełnie nie dla mnie! Już wtedy wiedziałam, że nauczanie jest jedyną rzeczą, którą naprawdę chcę robić, więc rzuciłam tę pracę, gdy tylko uzyskałam tytuł magistra.
W tym samym czasie powstał też mój kanał na YouTubie Płynnie po polsku. Zaczęłam publikować darmowe lekcje polskiego online.
2022
Sierpień
Cras ultricies ligula sed magna dictum porta.
Sed porttitor lectus nibh.
Po roku nauczania francuskiego i polskiego w Warszawie online i w klasie, poślubiłam mojego francuskiego narzeczonego. Wyjechałam z Polski, by osiedlić się na zachodnim wybrzeżu Francji. Nigdy nie wyobrażałam sobie, jak wielkim wyzwaniem będzie życie w innym kraju. Pomimo znajomości francuskiego i obeznania z kulturą francuską, czułam się, jakbym nie pasowała do tego miejsca - nic mnie z nim nie łączyło. Na szczęście szybko poznaliśmy cudownych ludzi i rok później czułam się już jak w domu.
Wiedząc, że nasze życie już zawsze będzie podzielone między Francję i Polskę, zdecydowałam się pracować wyłącznie online. Płynnie po polsku rosło, a ja nie musiałam już pracować dla żadnej szkoły. Mniej więcej w tym samym czasie nagrałam swój pierwszy podcast i stworzyłam Patreona.
2024
Maj
Moje spojrzenie na karierę zupełnie się zmieniło, gdy zostałam mamą dwa lata później. Nie chciałam rezygnować z pracy zawodowej, ponieważ Płynnie po polsku wciąż się rozwijało, ale miałam też ochotę poświęcić się nowej roli. Musiałam zrezygnować z lekcji indywidualnych, ale dzięki ogromnemu wsparciu mojej rodziny, Płynnie po polsku mogło dalej się rozwijać.
Bycie rodzicem jest niesamowitym wyzwaniem, ale jest to też niewiarygodnie wzmacniające doświadczenie. Nagle poczułam, że jestem zdolna do wszystkiego. Moja społeczność na Patreonie zaczęła rosnąć szybko jak nigdy dotąd, a w 2025 roku w końcu odważyłam się stworzyć mój pierwszy kurs online z polskiego dla początkujących uczniów.
Dzisiaj
Dziś tworzenie filmów i podcastów dla uczniów języka polskiego stało się dla mnie drugą naturą. Nigdy bym nie pomyślała, że mogę wpaść na tak wiele pomysłów na moje treści, ale teraz wydaje mi się, że mój kalendarz nie jest wystarczająco duży, aby je wszystkie pomieścić.
Jestem niesamowicie wdzięczna, że wybrałam tę ścieżkę. Chociaż, wbrew temu, co sugeruje mój uśmiech w filmikach, nie jest to łatwa droga. Tworzenie treści online i bycie freelancerem wymaga dużej determinacji i cierpliwości - obu tych cech często mi brakuje. I chyba tylko mój mąż wie, ile razy myślałam o rzuceniu tego wszystkiego.
Będę jednak tworzyć dla was materiały tak długo, jak tylko będę mogła, ponieważ naprawdę wierzę, że jest to najlepszy sposób na naukę języka polskiego, bez względu na to, w jakim momencie życia się znajdujesz.
